zondag 22 april 2012

Wat een beetje kleur al niet kan doen!

Op je gezicht dan. Ik heb het over make-up.
Voor veel vrouwen een vast onderdeel van hun uiterlijk. Een onderdeel waar zij meestal ook niet zo heel erg bij stil staan. Het is er gewoon. Het hoort er gewoon bij. Maar voor mij niet.....
Ik ben een volwassen vrouw van 33 die nog NOOIT, op regelmatige basis, foundation heeft gebruikt.

Nou, dat is ook niet echt een groot probleem, hoor ik je denken, en dat is het ook niet, maar afgelopen week ging er bij mij een knopje om. Voorheen dacht ik niet eens aan foundation omdat ik er al een aantal keer een negatieve ervaring mee had gehad; na drie dagen gebruik (en dan heel lichtjes) een enorme uitbraak van puistjes! Van die puistjes die, wat je ook doet, alleen maar groter worden en daaaaaagen blijven zitten. Je kent ze wel.
Dus ik gebruikte geen foundation. Ik reinigde mijn gezicht goed en gebruikte goede dagcrème. Een beetje oogschaduw en lipgloss en dat was het wel. Dan zag ik er goed uit en was ik tevreden. Het was genoeg voor op school en mijn vriend.

Zien jullie de kink in de kabel al? De fout in de gedachten gang?

Maar afgelopen week las ik een artikel op het internet (geen idee meer waar, heb ik nu spijt van, want het was een goed artikel) dat ging over hoe je je als professional het beste kunt kleden en wat make-up voor je kan doen. Dat artikel deed mij realiseren dat ik als Coach (straks) een professional ben en dat mijn (toekomstige) cliënten een bepaalde uitstraling van mij verwachten.
Nee, nee, nee, nu niet gaan roepen dat je niet mag oordelen op uiterlijk en dat uitstraling van binnen komt. Dat is ook zo, maar wees eventjes eerlijk. Wat verwacht jij van de medewerkers in het ziekenhuis? Dat ze weten waar ze het over hebben en dat ze professioneel over komen. Juist, en daar hoort uiterlijk ook bij. Dit is trouwens ook bewezen. (Psychologie Magazine van deze maand.)
Dus ben ik een kritisch gaan kijken naar mijn eigen uiterlijk. Op zich niks mis mee voor een docent; modern, goed verzorgd, vrouwelijk, nette kleding. Maar daar zou ik niet mee redden als Coach. Ik zal er een tandje bij moeten zetten en mijn uiterlijk aanpassen aan mijn beroep. Met een duidelijke grens natuurlijk; het moet wel bij mij passen. Het moet mijn professionele ik laten zien.
En toen realiseerde ik mij dat ik eigenlijk wel heel graag foundation wilde dragen, dat het stiekem al heel lang een wens van mij was, dat mijn huidige beauty regime niet genoeg was voor MIJ. Ik was nooit op die wens ingegaan omdat het niet heel erg nodig was.

Ik met mijn verhaal naar de Rituals. Waar twee ontzettend lieve dames mij opmaakten en hele handige tips gaven. Ik kreeg zelfs een klein beetje foundation mee om eerst eens te proberen thuis. Rituals verkoopt prachtige make-up en ik kon het niet laten om oogschaduw, eye-liner (ook iets wat ik nooit gebruikte) en blush in een prachtige donker roze/rode kleur (deed ik ook niks mee) mee nam.

Als je 33 bent en nooit uitgebreid (voor mij uitgebreid dan hè.)  je make-up deed dan duurt het wel eventjes voordat het er allemaal netjes op zit. Ik ben wel een 10 a 15 minuutjes bezig....Wordt dat minder met tijd?
Maar het staat super en ik voel me geweldig. Afgezien van mijn vriend (zijn ogen deden zo leuk oplichten) heeft niemand er nog iets van gezegd. Misschien is mijn make-up wel gewoon zo natuurlijk of is het zo natuurlijk dat vrouwen make-up op hebben. Wat het ook is, ik voel me geweldig, sterker, mooier, volwassener en professioneler. En dat met een beetje plamuur!


zaterdag 14 april 2012

Het leven gaat door....

Er zijn van die momenten/periodes in je leven dat je weer eens eventjes met je neus op de feiten gedrukt word; wat er ook gebeurt, het leven gaat door.
Je kunt je leven niet stoppen of op een zij-spoor zetten omdat je niet lekker in je vel zit of omdat je vindt dat je eerst andere (onrealistische) dingen wil bereiken. Het leven gaat door. Je wordt elke dag ouder. Andere mensen hun leven gaan ook door en zullen niet op jou wachten. Als je maar blijft uitstellen en wachten ben je op een gegeven moment te laat. En dan?

Ik heb drie ontzettend drukke weken achter de rug. Van die weken dat je niet meer weet wat voor en achter is en waar je aan het einde misselijk van uit stapt alsof je in een mega rollercoaster bent geweest. Veel lange dagen op school met vergaderingen, mijn opa in het Hospice bezoeken, oma regelmatig bellen, opa overleden, Pasen, mijn verjaardag, opa zijn crematie en een kijker voor onze flat (al 2 1/3 jaar te koop...)......
Het liefste zou ik nu mijn bedje inkruipen en er twee weken lang niet uitkomen. Heeeeerlijk slapen. De wereld de wereld laten en gewoon ff niks. Maar is dat een optie? De lente begint, er zijn examenklassen die bijna examen moeten doen, ik wil graag werken aan mijn opleiding, mijn partner zou ook wel wat aandacht willen denk ik zo....
Natuurlijk heb ik een keuze. Ik zou er voor kunnen kiezen om in mijn bed te stappen, maar wat zijn dan de consequenties? Ik zou problemen krijgen met mijn werkgever, ik zou de opleiding niet kunnen afronden die ik juist gekozen heb om te doen om mijn leven te veranderen, ik zou mijn relatie op het spel zetten wat ik niet wil, ik zou mijn favoriete seizoen niet bewust mee maken terwijl ik daar zo van genieten kan...... Alleen maar omdat ik tijdelijk niet zo lekker in mijn vel zit. Nee, dit weekend is om te slapen, rustig te werken aan school en opleiding en maandag ga ik (misschien nog niet helemaal) fris en fruitig weer door.

Als ik terug kijk naar mijn leven van de afgelopen....6 jaar, dan heb ik mijn leven in het teken gezet van mijn gewicht en eten. In mijn hoofd spookte de gedachte; als ik afgevallen ben dan is het leven veel mooier en dan ga ik van alles doen!
Maar afvallen deed ik nooit. Ja hier en daar een paar kilo, maar mijn leven veranderde er niet dramatisch door. Veel activiteiten en dromen stelde ik uit, want als ik eenmaal afgevallen was......dan was alles beter! NOT!
Zonde hè? Hoe had mijn leven er uit kunnen zien als ik niet zo gedacht had? Hoe zou jouw leven er uit zien als jij stopt met naar dat stemmetje te luisteren en te gaan leven?

Het leven gaat door. Leef! Je hebt maar 1 leven. Maak er wat van. Stop met naar dat negatieve stemmetje te luisteren en geniet van het leven zo als het is, niet zoals het zou kunnen zijn als......